W marcu 1987 roku na Wystawie Samochodowej w Genewie przedstawiono odmianę coupe z serii 124, dokładnie 10 lat po prezentacji modelu poprzednika.

Jak u coupe z serii 123 technicznie i stylistycznie istniało ścisłe pokrewieństwo z sedanem. Wychodząc z grupy nadwozia czterodrzwiowego auta zredukowano znowu o 85mm rozstaw kół na korzyść charakteru coupe. Zgodnie z tym nadwozie jak w typie poprzednika przedstawiało odmianę w pełni niezależną konstrukcyjnie i formalnie. Cechy wspólne z sedanem ograniczały się do wspólnej przedniej części auta i świateł tylnych.

Standard bezpieczeństwa, który osiągnięto w sedanach serii 124, przejęto oczywiście dla coupe. Brak słupków B zrównoważono przez wzmocnione słupki A, wzmacniacze boczne i drzwi oraz szczególnie wysoki udział mocnych blach stalowych. Na nowe drogi wkroczono przy wykończeniu dachu: wewnętrzną tapicerkę dachu wciągnięto trochę bardziej pod tylną szybę � rozwiązanie, które wyszło na korzyść zarówno bezpieczeństwa jak i komfortu pasażerów na tylnych siedzeniach. Dzięki temu w przypadku niebezpieczeństwa ani krawędź blachy ani krawędź szyby nie znajdowały się w obszarze głowy. Ponieważ dach opadał na skos daleko do tyłu mimo formy coupe, pasażerowie na tylnych siedzeniach mieli wyraźnie więcej przestrzeni na głowę niż to było zazwyczaj w coupe.

Charakterystyczny element projektu, który dokumentował niezależność coupe wobec innych odmian nadwozia tej serii, przedstawiały listwy ochraniające boki ze zintegrowanymi okładzinami podłużnych wzmacniaczy. Wyznaczone pomiędzy nadkolami na wysokości zderzaków tworzyły optyczne połączenie miedzy przednim a tylnym fartuchem i były polakierowane w barwach kontrastowych i metalicznych.

Co do mechanicznych komponentów coupe były równe swoim 4-drzwiowym odpowiednikom. Jak sedany mają one prowadnicę tylnej osi za pomocą, której właściwości jazdy wobec modeli poprzedników mogły jeszcze bardziej zostać ulepszone. Układ hamulcowy przejęto również w niezmienionej formie od 4-drzwiowych.

Paleta modeli obejmowała najpierw typy 230CE i 300CE. Silniki, 2.3 l � 4 cylindrowe i 3.0 l � 6 cylindrowe, oba z mechaniczno-elektronicznym sterowaniem wlewu benzyny odpowiadały dokładnie tym, zastosowanym w ówczesnych sedanach. Oba modele dysponowały seryjnie ujednoliconym urządzeniem oczyszczania spalin z katalizatorem trójdrożnym; alternatywą była ( z odpowiednią obniżką ceny) tzw. �RÜF-Version�, w której pojazd był bez katalizatora i sondy lambda, ale z wielofunkcyjnym systemem zapłonu i oczyszczania mieszanki. Bez problemu można było dodać ujednolicony katalizator do pojazdu bez takiego wyposażenia. Zewnętrznie można było odróżnić 230CE i 300CE tylko po podwójnej rurze wydechowej, 6 cylindrach i szyldzie danego typu.

Oba coupe otrzymały we wrześniu 1988 roku jak wszystkie typy tej serii wzbogacone wyposażenie seryjne, do którego należało ogrzewane i elektrycznie sterowane prawe zewnętrzne lusterko. Jednocześnie przejęto urządzenie do mycia szyb klasy S z ogrzewanym pojemnikiem do mycia jak też ogrzewanymi dyszami i wężami. System ABS, w który wyposażone już były teraz wszystkie modele serii W124 seryjnie, był w 300CE już od początku i w 230CE od lutego 1988 częścią składową wyposażenia podstawowego.

We wrześniu 1989 na Wystawie samochodowej IAA we Frankfurcie nad Menem przedstawiono całkowicie przerobiony program modelu klasy średniej. Istotnym elementem nowej stylizacji modelu stały się przeróbki nadwozia i nowy kształt wnętrza. Coupe prezentowały się zewnętrznie prawie niezmienione, ponieważ już od początku posiadały boczne listwy ochronne, co było najbardziej rzucającym się w oczy elementem rozpoznawczym, i służyły przy przeróbce innych odmian karoserii poniekąd jako wzór. Optycznie ulepszono boczne okładziny dzięki wąskim ozdobnym listwom z wypolerowanej stali szlachetnej, ciągnące się na górnej części od przedniego i tylnego fartucha i nadano po długiej powściągliwości w dyskretnej formie wielokrotnie brakujący połysk chromu. Efekt ten wsparty został przez chromowe dekoracyjne sztabki na klamkach drzwi i zmienione dekoracyjne kołpaki. Również gwiazda mercedesa i wąska dekoracyjna obręcz w obwodzie były chromowane. Dalszą nowością były polakierowane w kolorze auta zewnętrzne obudowy lusterek. Przekształcono także wnętrze poprzez ulepszone siedzenia z przodu i z tyłu oraz więcej szczegółów.

Dla wystylizowanego modelu 124 dostępny był jako wyposażenie dodatkowe znany z klasy modeli kompaktowych pakiet �SPORTLINE�. Jego cechy zewnętrzne to sportowe podwozie wyposażone w szerokie opony o wymiarach 205/60R15 na felgach z lekkiego metalu lub stali 7Jx15 i wyraźnie głębiej położona karoseria. Do dalszego wyposażenia należało obok sprężyście dostosowanych resorów i zderzaków, zmodyfikowane wyposażenie wnętrza z kierownicą i przekładnią w skórze oraz pojedynczymi fotelami z przodu i z tyłu.

Zaprezentowana na Wystawie IAA przerobiona paleta modeli z serii W124 oferowała poza ulepszeniami projektu i wyposażenia 5 całkowicie nowych typów, pośród których był coupe. 300CE-24 był wytrzymałą odmianą o mocy 220 KM 3.0 l, 4-zaworowym silniku 300SL-24. W związku z odbiegającymi warunkami montażu nie mógł być zastosowany ten sam przekrój katalizatora, co w SL, przez co osiągi nominalne wypadły o 11KM niżej. 300CE-24 pełnił obowiązki nowego top modelu klasy średniej i zgodnie z tym otrzymał lepsze wyposażenie obejmujące koła z lekkiego metalu, elektrycznie podnoszone okna, kierownicę i przekładnię w skórze, części drewna w korzeniowym orzechu jak też oświetlenie w drzwiach przy wysiadaniu.

Od czerwca 1990 produkowano także coupe z wypróbowanym 2.0 l 4-cylindrowym silnikiem; 200CE nie był jednak dostępny w Niemczech i zastrzeżony na eksport do Europy Południowej.

Rok później, we wrześniu 1992 zaprezentowano przerobiony program typów klasy średniej, po tym jak w czerwcu z taśmy zszedł 2mln samochód serii 124. Gdy jesienią 1989 roku przy pierwszej stylizacji modelu najważniejsze były zmiany stylistyki, to tym razem nacisk położono na silnik i wyposażenie. Paleta silników typu coupe była teraz całkowicie przestawiona na technikę 4-zaworową. Dwa 4-cylindrowe motory o litrażu 2.0 i 2.2 należące do nowej serii silników M111 zastąpiły wypróbowane 2-zaworowe z rodziny typu M102. Nowe silniki cechowały się wzrostem mocy i wyższym momentem obrotowym ponad cały obszar obrotów; zużycie paliwa mogło zostać wiec zredukowane. Przez podniesienie pojemności katalizatora osiągnięto poza tym zmniejszenie emisji szkodliwych substancji.

Przez wprowadzenie nowych silników zmieniły się także określenia typów: z 230CE otrzymano 220CE, model eksportowy 200CE, który także dostał silnik 4-zaworowy, mógł zachować swoją nazwę, bo litraż praktycznie pozostał taki sam.

Modele 6-cylindrowe 300CE i 300CE-24 zabrane zostały z programu i zastąpione przez 320Ce. Jego 3.2 l , 4-zaworowy silnik, sprawdzony już od 1,5 roku w klasie S, powstały z ówczesnego 3.0 l, 4-zaworowego M104, wykazywał jednak zmienioną miarę średnicy cylindra. Wszystkie 4-cylindrowe i 6-cylindrowe miały teraz równe średnice cylindra. Moc pozostała wprawdzie jednakowa w porównaniu do ówczesnego 4-zaworowego jednak 900/min osiągnięto wcześniej, maksymalny moment obrotowy był wyraźnie wyższy i przesunięty do niższych liczb obrotowych.

Poza nową paletą silników stylizacja modelu obejmowała ulepszone wyposażenie seryjne dla wszystkich typów klasy średniej: od października była to poduszka powietrzna kierowcy i elektrycznie regulowane zewnętrzne lusterka po obu stronach. Centralny zamek i 5-biegową skrzynię biegów, które przejęto w tym samym okresie do wyposażenia ogólnego, miały coupe już od początku produkcji seryjnie.

W czerwcu 1993 wszystkie modele serii 124 przerobiono stylistycznie i dopasowano do innych typów. Według wzoru klasy S przerobiona została maska chłodnicy. Była przy niej istotnie węższa rama chromowa harmonijnie zintegrowana z maską silnika; gwiazda mercedesa umieszczona była jak w sedanach klasy S na masce. Istotne były również zmiany jednostek oświetlenia: przednie migacze otrzymały bezbarwne szkła kryjące, a światła tylne dwuchromatyczne pokrycia, które w obrębie światła migającego i wstecznego pofarbowane były jednolicie biało-szaro. Żółte światło migające wytwarzano z przodu i z tyłu przez kolorowe żarówki. Dalsze zmiany dotyczyły kół i zderzaków. Stalowe koła tarczowe miały nowe dekoracyjne felgi z 6 otworami, a listwy ochronne zderzaków polakierowane były w kolorze nadwozia. Listwa ochronna zderzaka tylnego przedłużona była poza tym aż do nadkola.

Z rozpoczęciem sprzedaży przerobionych modeli w czerwcu 1993 także dla serii 124 weszła w życie nowa nomenklatura. Analogicznie do klasy S i nowej klasy C klasa średnia nazywała się teraz klasą E. Oznaczenia typów wynikały z powyższych zmian. Przy czym skrót liter dokumentujący przynależność do klasy stał przed 3-miejscową liczbą bazującą na litrażu. E jako oznaczenie silnika na wtrysk mogło odpaść, ponieważ silniki karburatorowe należały do przeszłości, a z zaszyfrowania widocznej odmiany nadwozia przez C lub T również zrezygnowano. Według nowego nazewnictwa 2-drzwiowy nazywał się teraz E220 coupe i E320 coupe; na szyldzie typu udokumentowane były tylko przynależność klasowa i litraż.

Dla miłośników coupe z ambicjami sportowymi do dyspozycji była silniejsza odmiana E36AMG, wyposażona w 270KM 3.6 l, 4-zaworowy silnik AMG. Nowy top model 124 coupe kontrastował stylistycznie przez subtelnie powiększone części nadwozia z jego mniej dynamicznymi siostrzanymi modelami. Frontowy spoiler, boczne wzmacniacze i tylne fartuchy polakierowane były w kolorze auta i harmonijnie zintegrowane w formę nadwozia. W projekcie AMG posiadał seryjnie montowane 17calowe koła z lekkiego metalu.

Dla mniej wymagających klientów poszerzono w grudniu 1994 program sprzedaży o E 200 coupe (136 KM) dostępne dotychczas wyłącznie jako wersja eksportowa do Włoch, Grecji i Portugalii.

Produkcja coupe klasy E zakończyła się w marcu 1996 roku, 9 lat po premierze na Salonie Genewskim. Dla miłośników coupe nadszedł trudny czas oczekiwania, bo wprowadzenie na rynek kolejnych modeli przewidziano dopiero latem 1997 roku. Łącznie powstało w Sindelfingen 141.498 egzemplarzy, dobre 40% więcej niż typów poprzednika.